De rendez-vous van DSK

Robbin Besselink – ‘J’ai manqué mon rendez-vous avec les Français’ , zei Dominique Strauss-Kahn in het interview dat hij eind 2011 gaf, ‘Ik heb mijn afspraak met het Franse volk verzuimd.’ 

Het jaar begon zo goed voor hem. Sinds 2007 was ‘DSK’ directeur van het Internationaal Monetair Fonds en tevens de grootste kanshebber voor het socialistische kandidaatschap voor de presidentsverkiezingen van 2012. In de peilingen haalde hij Nicolas Sarkozy zelfs in. Alles ging hem voor de wind, totdat hij op 14 mei 2011 in een vliegtuig op JFK Airport gearresteerd werd op verdenking van aanranding van een hotelmedewerkster. De rest van het verhaal is algemeen bekend.

Het meest bijzondere van deze affaire is het grote schandaal dat erom heen ontstond. Na een groot mediacircus in New York werd de vervolging wereldnieuws en bleven er ‘aanklachten’ naar buiten komen. Opvallend hieraan is dat Strauss-Kahn echt niet de eerste is. Meer Franse politici hadden en hebben er een handje van om bijzondere relaties aan te gaan. François Mitterand bleek bijvoorbeeld een buitenechtelijke dochter te hebben, maar toen dit in 1994 naar buiten werd gebracht door de media, reageerde hij slechts met ‘Et alors?’ (Nou en?). Verder stond Mitterand algemeen bekend als vrouwenverslinder, net als vele van zijn voorgangers; Gerard d’Estaing (president van 1974-1981), om maar eens een voorbeeld te noemen.

Ook het verleden van Strauss-Kahn zelf is niet zonder smet. Bij het IMF zou hij een aantal jaar geleden een relatie met een collega hebben gehad, maar het interne onderzoek pleitte hem vrij. Daarnaast is hij na een interview door de journaliste beschuldigd van aanranding, waarvan zij echter nooit aangifte heeft gedaan. In 2007 zou hij betrapt zijn in een auto tijdens het hebben van betaalde seks met een prostituee.  En dit zijn slechts enkele voorbeelden. In de rest van de wereld zou men geschokt hebben gereageerd, maar voor de Fransen was een reactie als ‘Et alors?’ niets bijzonders. Hoe kan het toch dat de Fransen dit soort nieuws normaal gesproken niet schokkend vinden en de beschuldigden blijven steunen?

Voor de verklaring moeten we terug naar de Franse Revolutie en de Derde Republiek die daarop volgde. De Revolutie bracht het ideaal vrijheid, dat hield onder andere in dat iedereen vrij zou zijn in zijn godsdienstkeuze en de uitoefening ervan. Eind negentiende eeuw maakten de onderwijshervormingen van Jules Ferry in de Derde Republiek naar school gaan verplicht voor alle kinderen. De scholen werden daarom gratis, openbaar en – heel belangrijk – niet verbonden aan religie. Pas in 1905 werd de scheiding tussen kerk en staat officieel, maar al sinds de Revolutie was in de Franse samenleving het begin te zien van een kloof tussen de privésfeer en de publieke ruimte. Het geloof hoorde duidelijk thuis in de privésfeer.

Deze ontwikkelingen waren meteen terug te zien in de politiek. Politici en andere vooraanstaande personen  deden in het openbaar geen uitingen van hun religie. Hun geloof bleef thuis en het maakte het volk niet uit welke godsdienst hun politici aanhingen, zolang ze hun werk maar goed deden. Al snel ging deze scheiding tussen privé en publiek verder dan religie. Het Franse volk hield zich gewoonweg niet bezig met het privéleven van politici, zolang het volk er maar niet onder zou lijden.

Nu er toch een privé-affaire van een vooraanstaand Fransman publiek is veroordeeld, weliswaar in het buitenland, komen er opeens verschillende aanklachten tegen vooraanstaande personen naar buiten. Er zijn meer en meer aanklachten tegen Strauss-Kahn,  maar ook aanklachten tegen andere politici worden serieuzer genomen. Denk maar aan de inmiddels afgetreden minister Georges Tron, die beschuldigd werd van het geven van wel heel erg uit de hand gelopen voetenmassages… Duidelijk is dat er een verandering gaande is in Frankrijk, en de vraag is waarom. Niemand heeft hier een duidelijk antwoord op, maar misschien dat de vergaande globalisering een rol speelt. Doordat andere landen vergelijkbare affaires als grote schandalen bestempelen, wordt de druk voor de Fransen steeds groter om hun interne houding te veranderen. Daar is DSK het eerste “slachtoffer” van geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s