Glamour en vermaning op Jan Willem Schulte Nordholt-gala

Van één onzer redacteuren – De prijsuitreiking voor de meest veelbelovende schrijver onder eerstejaarsstudenten was ook dit jaar een eclatant succes. De Jan Willem Schulte Nordholtprijs is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een felbegeerde award, en het zelfbenoemde ‘Oscargala van de opleiding geschiedenis’, georganiseerd door Eindeloos, was dan ook weer een spetterend event– zoals dat in feestelijke kringen (en Amerika) ook wel heet.

Niet alleen waren alle negen genomineerden mét aanhang, en vanzelfsprekend geheel in een studentikoos tenue de ville met hier en daar uitschieters naar black tie, naar het voor de gelegenheid geheel omgebouwde Café P69 gekomen. Ook de redactie van Eindeloos én Redactieraad-voorzitter en godfather van de redactie Jouke Turpijn zetten de avond luister bij. De glinstering van de vele glazen prosecco en de glitterjurk van ceremoniemeesteres Clara van de Wiel zouden bijna doen vergeten dat het hier toch een traditioneel intellectueel hoogstaande avond betrof, maar gelukkig stelde het programma niet teleur.

Allereerst trad niemand minder dan dr. Turpijn zelf naar voren, om een kleine maar uiterst puntige lofrede op het studentenblaadjeswezen af te steken. Turpijn stelde, met zijn zo karakteristieke bescheidenheid, dat hij de spraakwaterval aan geestige anekdotes geheel à l’improviste uit zijn mouw schudde – het publiek wist beter. Vervolgens was de beurt aan oud-hoofdredacteur Bob van Toor, voor een programmaonderdeel dat de bezoekers van het JWSNH-gala 2010 nog helder voor de geest stond en waarop zij zich danig zullen hebben verheugd: de lezing over de meester zelf. De oud-hoofdredacteur verklaarde bij aanvang al, niet van plan te zijn ieder jaar dezelfde inleiding over leven en werk van Schulte Nordholt te geven en bouwde, tot ieders opluchting en opwinding, voort op het vorig jaar gezegde met een bespiegeling over de kwaliteiten en ambities die jonge schrijvers zich eigen zouden moeten maken.

Dit deed Van Toor, die zonder meer één van de meest begenadigde redenaars van de gehele redactie genoemd mag worden, zeer kunstig: aan de hand van een viertal uitspraken van le maître zette hij de basiswaarden voor goed schrijverschap uiteen. Zowel voor Schulte Nordholt, áls voor redacteuren van Eindeloos, zo bleek, zijn goed schrijven (ook als het niet nodig is), soms niet schrijven (zelfs als schrijven nodig is) ten faveure van plezier, een nuchter cynisme en bovenal poetical sensibility onmisbare kwaliteiten. Toen de lezing met de traditionele glasheldere voordracht van één van JWSNH’s gedichten (‘Vertalen’) ten einde was gekomen ontwaakte het publiek langzaam uit de gelukzalige trance van begeesterd luisteren, om stomverbaasd te concluderen dat zij slechts een klein halfuur in deze zoete staat hadden verkeerd. Er moest wel een kleine pauze ingelast worden teneinde massale dehydratatie te voorkomen.

Toen iedereen weer van bubbels was voorzien kon met frisse moed aangevangen worden met het lezen van het juryrapport. Beide waren ook wel nodig, zo bleek, want het vuistdikke rapport dat met vuur door Stephanie Blom wereldkundig werd gemaakt was bij tijd en wijle niet voor de poes: veelvuldig gebruik makend van de compliment sandwich prees de jury menig kandidaat met het schrijven van een billijk betoog, om deze vervolgens naar de keel te vliegen over het schijnbaar alomtegenwoordige taalbarbarisme waar jurylid Juliëtte van Hil nog lang over nasmeulde, tot aan de kolommen van dit tijdschrift toe. Het kon de vrolijke kandidaten echter niet deren, niet zo zeer vanuit een devil may care-houding die hun mindere jaargenoten ongetwijfeld kenmerkt, maar juist vanuit het besef, ja zelfs de appreciatie van het feit dat welgemeende opbouwende kritiek op elkaars schrijven een groot goed is aan de faculteit Geesteswetenschappen, dat maar al te weinig wordt betracht buiten de vertrouwde leerschool die Eindeloos is.

Groot was dan ook de sportieve vreugde bij eenieder der aanwezigen toen uit de finalisten Oscar Lemmens, Hanneke de Lange en Hugo van Doornum, deze laatste werd uitgeroepen tot winnaar van de Jan Willem Schulte Nordholtprijs 2011. Zijn essay, zo meende de jury, stak nog net boven de twee andere ijzersterke kandidaten uit door de gedurfdheid van schrijven en de virtuoze zinsconstructies –zelfs waar die soms uit de bocht vlogen. Fouten zijn af te leren, concludeerde jurylid Blom tevreden, stijl is aangeboren. Toen de kersverse JWSNH-laureaat zichtbaar ontroerd verklaarde dat hij het essay de nacht voor de deadline om half vier ‘er even uit had geramd’ wist de gehele redactie: hier staat een aanwinst voor de geschiedwetenschap, en de toekomst van ons geliefde Eindeloos.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s