Ken uw geschiedenis!

Aan de hand van het verkiezingsprogramma van de PVV

Door Micha van der Wal – Aangezien de PVV heden ten dage een regering draaiende houdt, zij het niet door kabinetsdeelname maar door gedoogsteun, is het voor de geschiedkundige wellicht interessant om te bekijken hoe deze fascinerende partij over de geschiedenis denkt. Vooral aangezien zij het Nationaal Historisch Museum uiteindelijk niet gesteund hebben; een museum waar ze van gezegd hebben dat het geen weg-met-ons-museum mag worden.


Simpelweg door het lezen van hun verkiezingsprogramma voor 2010  wordt veel duidelijk. Gelukkig is dit programma niet zo gortdroog en lang als dat van sommige andere partijen, dit omdat Henk en Ingrid  het ook moeten kunnen begrijpen. De twee laatstgenoemden krijgen overigens in elk hoofdstuk een eervolle vermelding. Stilistisch interessant is de agitatorische toon die Wilders c.s. aanslaan. Zo is het veelzeggend dat de Europese Unie steevast de ‘zogenaamde Europese Unie’ genoemd wordt, retoriek die we ons kunnen herinneren van sommige communistische en fascistische partijen.

Slechts het lezen van het voorwoord is al voldoende om een donkerbruin vermoeden te krijgen van hoe de PVV over het verleden en de geschiedenis denkt:

“Nederlanders zijn een volk dat zijn gelijke niet kent. We zijn geboren uit een Opstand, een vrijheidsstrijd. Onze voorouders hebben een zompige moerasdelta omgevormd tot iets waar de hele wereld jaloers op is. Hier, achter de dijken, is een welvaart en een solidariteit bereikt die zijn gelijke niet kende, met vrijheid voor iedereen en met van oudsher een tolerantie tegen mensen die ook tolerant waren. Hier werd ook de Acte van Verlatinghe geschreven. Waarin de Staten-Generaal de machtigste man van Europa de wacht aanzegden. De koning van Hispanien werd medegedeeld dat zijn macht verviel als het niet gestoeld was op steun van de burgers. Ons volk verklaarde zich onafhankelijk en stond alleen toen het tachtig jaren vocht tegen de grootste macht van Europa.”

Je krijgt bij het lezen van deze passage de indruk dat het gebruik van voorouders niet ironisch bedoeld is maar vrij letterlijk. De PVV ontleent haar identiteit aan de Batavieren die bij Lobith ons land binnenkwamen en uit de opstand waarin ‘wij’ als volk gevormd zijn. Dit is natuurlijk een typisch staaltje negentiende-eeuwse geschiedschrijving, waarin een volk met zijn eigen unieke karakteristieken begrepen wordt als een eenheid die over de loop van de eeuwen onveranderd blijft. Onze voorouders waren al Nederlanders, net zoals wij Nederlanders zijn: een modern natie- en nationaliteitsbesef wordt simpelweg geprojecteerd op zowel de zeventiende-eeuwse bewoners van de lage landen als op een oervolk dat aan een moerasdelta aan het knutselen was, zodat wij, hun nazaten, van onze verzorgingsstaat kunnen genieten.

Een andere ontluisterende passage is deze: ‘Eeuwen wapperde onze vlag over alle zeeën en was de driekleur het symbool van vrijheid. Van een volk dat zelf zijn eigen lot bepaalde. Maar dat is lang geleden.’ Dat de recente geschiedenis voor de PVV een Verfallsgeschichte is zal niet verbazen. Dat de Nederlandse vlag ooit als een symbool van vrijheid over alle zeeën wapperde echter wel. Als ik denk aan de vlag die over zee wapperde, denk ik eerder aan slavenhandel en aan strafexpedities in Nederlands Indië.

Interessant is ook de vergelijking van heden en verleden, die wel degelijk gemaakt kan worden als het aan de PVV ligt: ‘Maar onze strijd is een juiste en wij staan op de schouders van de mensen die ons voorgingen. En we moeten hetzelfde doen als onze voorouders: de Staten-Generaal zegt het machtigste instituut van Europa de wacht aan…’  De lezer wordt in de daaropvolgende zinnen uitgelegd dat dit nieuwe rijk de moloch is die de Europese Unie heet.

Uiteindelijk is de geschiedenis voor de PVV er een waarin een dapper volk de boze buitenwereld altijd het hoofd heeft geboden, en draait het hen hierom:  ‘Onze heroïsche vaderlandse geschiedenis mag meer in het zonnetje worden geplaatst.’ Over Nederland mag slechts gejuicht worden. Daarom is het onze plicht als volk de minder mooie kantjes van de geschiedenis met de mantel der liefde te bedekken en er vooral niet over te praten. Dat zou een vervelend linkse gewoonte zijn, misschien zelfs – o gruwel der gruwelen – een linkse hobby.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s